Je zou er maar wonen. Jakarta, de hoofdstad van Indonesië. Een stad met tien miljoen inwoners. In 2014 gaven waterexperts ons een waarschuwing: Jakarta zou één van de eerste steden zou zijn die onder invloed van de klimaatverandering voorgoed onder de zeespiegel zou verdwijnen. Roanne van Voorst, bekend van het boek ‘Ooit aten we dieren’, woonde een lange tijd in Jakarta i.v.m. onderzoek naar de effecten van klimaatveranderingen op de armsten van de wereld. Vandaag geeft zij antwoord op de vraag ‘Overstromingen in Jakarta: de toekomst van Nederland?’.

Mijn huisje
In een van de armste en meest overstromingsgevoelige sloppenwijken van de stad, vond ik een plek om te leven. Op de rivierbanken, in een huis dat gemaakt was van hout, klei en golfplaten. Stromend water was er niet, water om mijzelf en mijn kleren te wassen haalde ik uit de grond. Elektriciteit was er soms – een klein beetje. Als het rivierwater te hoog stond, klapte alle elektra eruit en werd het donker. Het gebeurde regelmatig dat ik samen met bewoners de daken van onze huizen op moest vluchten, omdat het ernstig vervuilde rivierwater onze woonkamers in was gestroomd.

Overstromingen
De straten stonden blank, jongeren voeren in rubberen boten door de wijk om oudjes en gehandicapten uit hun huizen te redden. De keren dat ik een overstroming meemaakte vond ik dat heel spannend, maar voor de vaste bewoners van de wijk was het niks bijzonders. De goedkoopste woonwijken in deze stad lagen vrijwel allemaal naast een rivier of naast de zee, en liepen meerdere malen per jaar onder water. De bewoners werden er ziek van, en steeds armer. Elke keer weer spoelde het water hun toch al zo schaarse bezittingen weg: De bank waar ze nou juist zo lang voor hadden gespaard, de schooluniformen van hun kinderen. Het studiegeld voor later, dat ze onder het matras bewaarden. Hun winkeltje, hun rijstvoorraad, hun kippen.

Ziek
Wat er achterbleef, op de vloeren van hun zelfgebouwde huizen, was een dikke drab vol bacteriën en andere viezigheid. Hoe goed ze hun woningen en de straten ook schrobden; na elke overstroming overleden er mensen, werden er mensen ziek, kregen kinderen vreemde klachten. Diarree, eczeem, moeite met ademhalen, stekende hoofdpijn, misselijkheid… geld om een dokter te betalen, hadden deze mensen niet, en dus wist nooit iemand waar de patiënt aan leed, of zelfs aan overleed. Vermoedens waren er wel: de ziekte had vast iets te maken met het feit dat de vele fabrieken in Jakarta hun chemicaliën in de rivieren van de stad loosden, of met het feit dat de meeste bewoners hun afval in de publieke waters dumpten – er bestond geen goed-functionerend afvalophaalsysteem in de stad.

Muurtje
Aan de kust van Jakarta, op een uurtje reizen van mijn huis vandaan, leefden Muhammed, zijn vrouw, en tientallen andere vissersgezinnen, die ik soms opzocht. Net als mijn buren hadden zij steeds vaker last van overstromingen, en ook aan deze kant van de stad werden die overstromingen steeds maar heviger. Na elke overstroming werd het muurtje gerestaureerd en opgehoogd door pezige werklui die het zware werk voor een schijntje kwamen uitvoeren. Hun ontblote bovenlijven schitterden van het zweet, in hun gebit zaten zwarte gaten waar precies een sigaret tussen paste. Ze sjouwden met afgebroken stenen, plempten ze bovenop een laag vers cement en namen afscheid van de wijkbewoners: ‘jullie zijn weer even veilig, tot de volgende keer!’

Wij straks ook
Die volgende keer zou niet zo lang op zich laten wachten. De Jakartanen worden nu al bedreigd door een fenomeen dat ons, Nederlanders en miljoenen andere mensen in laaggelegen gebieden, heel snel ook zal gaan bedreigen. Doordat het zeewater de laatste decennia opwarmde, zette het uit. Hierdoor steeg de zeespiegel nog sneller dan voorheen, bovenop de zeespiegelstijging als gevolg van het smelten van de ijskappen. Dit vergroot wereldwijd de kans op zee-overstromingen – eerst in landen als Indonesië, straks ook bij ons. Maar hoewel steeds meer wetenschappers een oplossing voorstelden die een klimaatramp nét op het nippertje zou kunnen helpen voorkomen, drong die boodschap bij de meeste consumenten niet door. Lange tijd ook bij mij niet. En wat ik ook lange tijd niet goed wist, is dat het nog steeds heel goed mogelijk is om die klimaatramp tegen te gaan – eigenlijk is het niet eens zo moeilijk, volgens wetenschappers: als we nu onder andere, massaal plantaardig gaan eten, lukt het ons gewoon.

Dit was een stukje uit het boek ‘Ooit aten we Dieren’, waarin Roanne van Voorst de toekomst van een wereld exploreert, waarin vleeseten taboe zou zijn geworden. Verder lezen? Koop het boek in je lokale boekhandel of via bookaroo! Je kunt Roanne ook volgen op Instagram en Facebook.

Hoe denk jij over deze kwestie? Laat het ons weten in een reactie op de website, Facebook of Instagram. We zijn benieuwd!

Print Friendly, PDF & Email
Summary
Overstromingen in Jakarta: de toekomst van Nederland?
Article Name
Overstromingen in Jakarta: de toekomst van Nederland?
Description
Roanne van Voorst, bekend van het boek Ooit aten we dieren, woonde een lange tijd in Jakarta Vandaag vertelt zij over overstromingen daar, en in Nederland.
Author

NIEUWSBRIEF

Schrijf je nu in en ontvang GRATIS 20 pagina’s uit ons boek De Hippe Vegetariër!